« وَ اتَّبَعْتُ مِلَّةَ آبائِي » و پى برنده‌ام بكيش پدران خويش ، « إِبْراهِيمَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ ما كانَ لَنا أَنْ نُشْرِكَ بِاللَّهِ مِنْ شَيْءٍ » هرگز نبود ما را كه انباز گيريم با خداى تعالى هيچيز ، « ذلِكَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ عَلَيْنا وَ عَلَى النَّاسِ » آن از فضل و نيكو كارى خداى تعالى است بر ما و بر مردمان ، « وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ ( 38 ) » لكن بيشتر مردم آنند كه سپاس دار نه‌اند . « يا صاحِبَيِ السِّجْنِ » اى دو غلام زندانى ، « أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ » چه گوئيد خداوندان پراكنده پراكنده راى مختلف فرمان به ، « أَمِ اللَّهُ الْواحِدُ الْقَهَّارُ » ( 39 ) يا اللَّه آن خداى يگانه و همه را فرو شكننده و كم آرنده . « ما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ » نمىپرستيد شما فرود از اللَّه ، « إِلَّا أَسْماءً سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ » مگر نامهايى كه شما كرديد و پدران شما ، « ما أَنْزَلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ » فرو نفرستاد اللَّه تعالى آن پرستيدگان را هيچ حق [ و نه پرستندهء آن را هيچ عذر ] ، « إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ » نيست كار راندن و فرمان گزاردن مگر اللَّه را ، « أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ » فرمود كه مپرستيد مگر او را ، « ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ » آنست دين [ پايندهء هميشه ] راست و بر جاى ، « وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ » ( 40 ) لكن بيشتر مردمان نميدانند . « يا صاحِبَيِ السِّجْنِ » اى دو غلام زندانى ، « أَمَّا أَحَدُكُما » امّا يكى از شما دو ، « فَيَسْقِي رَبَّهُ خَمْراً » [ او را ساقى كنند و بنوازند ] تا خواجهء خويش را ساقى بود ، « وَ أَمَّا الْآخَرُ فَيُصْلَبُ » و اما آن ديگر را بردار كنند ، « فَتَأْكُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَأْسِهِ » تا مرغ از سر او بخورد ، « قُضِيَ الْأَمْرُ الَّذِي فِيهِ تَسْتَفْتِيانِ ( 41 ) » حكم راندند [ و محكم برفت ] كار آن خواب كه در آن از من تأويل « 1 » خواستيد « وَ قالَ لِلَّذِي ظَنَّ أَنَّهُ ناجٍ مِنْهُمَا » يوسف گفت آن غلام را كه چنان دانست كه او رستنى است از ايشان دو ، « اذْكُرْنِي عِنْدَ رَبِّكَ » چون نواخت يا بى « 2 » از خداوند خويش ياد كن مرا بنزديك او ، « فَأَنْساهُ الشَّيْطانُ » فراموش كرد

--> ( 1 ) - نسخهء ج : از من فتوى تأويل ( 2 ) - نواخت يا بى : شفقت بينى .